Πηνελόπη Σταματάκου: Πίσω από το bar | Γεύσεις που αφηγούνται ιστορία

Η Πηνελόπη Σταματάκου δεν γεμίζει απλώς ποτήρια, ξετυλίγει ιστορίες. 

Πίσω από τον φακό του Dessert talking, μας ανοίγει την καρδιά της και μας ξεναγεί στον μαγικό κόσμο των spirits, εκεί όπου κάθε σταγόνα μοιάζει με υπόσχεση. 

Με το αίμα της να μοιράζεται ανάμεσα στην εξωτική Βραζιλία και την άγρια ομορφιά της λακωνικός γης, η Πηνελόπη κουβαλά μέσα της δύο κόσμους. 

Από την μητέρα της κράτησε το πάθος και το χαμόγελο και από τον πατέρα της, με καταγωγή από τη Νεάπολη, τη στιβαρότητα και τον σεβασμό στην παράδοση. 

Για εκείνη το bartending δεν είναι επίδειξη, αλλά μια ιεροτελεστία προσφοράς με μια σπάνια, αφοπλιστική σεμνότητα, μας διδασκει πως η πραγματική τέχνη κρύβεται στην ισορροπία: Εκεί που η ένταση ενός spirit δαμάζεται από τη φρεσκάδα των βοτάνων και η τεχνική υποχωρεί μπροστά στο συναίσθημα.

Για την Πηνελόπη, η ισορροπία δεν βρίσκεται μόνο στις μεζούρες, αλλά στον τρόπο που καταφέρνει να χωρέσει μέσα σε ένα ποτήρι την πολιτισμική της ταυτότητα: την εξωτική ζωντάνια της Λατινικής Αμερικής και τη δωρική ειλικρίνεια της Λακωνίας. 

Κάθε της κίνηση είναι μια υπενθύμιση πως το bartending, στην πιο αγνή του μορφή, είναι η τέχνη του να κάνεις τον άλλον να νιώθει «σαν στο σπίτι του», ακόμα κι αν βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Η ευγένεια συναντά την γνώση και η εξυπηρέτηση γίνεται μια ζεστή, ανθρώπινη αγκαλιά.

Ακολουθεί η συνέντευξη

Ερώτηση: Πόσο σημαντική είναι η εμπειρία ενός bartender για την καλή εξυπηρέτηση;

Πηνελόπη Σταματάκου: Η εμπειρία ενός bartender δεν μετριεται μονο με την τεχνικη καταρτηση ή την ακριβεια μιας συνταγής, μετριεται με την ικανοτητα να συνδιαζει την τεχνη με την ψυχολογια. 

Ο άνθρωπος πίσω από το μπαρ είναι ο οικοδεσπότης που οφείλει να διακατέχεται από ενσυναίσθηση και ευγένεια. 

Ο επισκέπτης δεν αναζητά απλώς ένα ποτό, αλλά μια ουσιαστική επικοινωνία. 

Ο ιδανικός bartender ειναι εκεινος που ξέρει να “αφουγκράζεται” τις ανάγκες του καλεσμένου πριν καν διατυπωθούν. 

Το μυστικό της επιτυχίας κρύβεται στην θετική ενέργεια και στην δημιουργία μιας αίσθησης μοναδικότητας. 

Η τέχνη του σερβιρίσματος μετατρέπεται σε ιεροτελεστία, όπου ο επισκέπτης νιώθει το επίκεντρο της προσοχής, απολαμβάνοντας μια προσωποποιημένη περιποίηση που ξεπερνά τα τυπικά όρια της εξυπηρέτησης. 

Τέλος, η εμπειρία αποτελεί την επιτομή της επιτυχίας καθώς η νύχτα συχνά αποκαλύπτει τον πραγματικό χαρακτήρα των ανθρώπων. 

Εκεί απαιτείται η αληθινή μαεστρία: η ικανότητα να διαχειρίζεται κανείς με ψυχραιμία και λεπτότητα κάθε κατάσταση, μετατρέποντας κάθε αλληλεπίδραση σε μια ευχάριστη και ασφαλή ανάμνηση. 

Για εμάς, ο bartender δεν ειναι απλως ενας επαγγελματίας, αλλά ο  “μαέστρος” της βραδιάς.

Ερώτηση: Ποιο είναι το αγαπημένο σου υλικό για ένα κλασικό κοκτέιλ;

Πηνελόπη Σταματάκου: Αν έπρεπε να κλείσω την ουσία του κλασικού σε ένα μόνο μπουκάλι, αυτό θα ήταν αναμφίβολα το τζιν. Για μένα, δεν είναι απλώς ένα απόσταγμα· είναι ένας καμβάς όπου η ιστορία συναντά τη φρεσκάδα.

Στο τζιν λατρεύω αυτή την αφοπλιστική πολυπλοκότητα που κρύβει μέσα του. Είναι το υλικό που έχει τη μαγική ικανότητα να μεταμορφώνεται: από την αυστηρή, "δωρική" γοητεία ενός Dry Martini, μπορεί να ανθίσει σε κάτι απόλυτα δροσερό και ανάλαφρο.

Από το διαχρονικό Negroni μέχρι ένα αναζωογονητικό Gin Fizz, το τζιν παραμένει ο πρωταγωνιστής που ξέρει να κλέβει την καρδιά κάθε λάτρη του καλού ποτού, προσφέροντας μια εμπειρία που είναι ταυτόχρονα νοσταλγική και απόλυτα σύγχρονη.

Ερώτηση: Αν η αγάπη είχε τη μορφή ενός ποτού, τι γεύση και τι άρωμα θα είχε για σένα και, κυρίως, γιατί;

Πηνελόπη Σταματάκου:

Διάλεξα το Cabernet Sauvignon γιατί, όπως και η αγάπη, δεν είναι πάντα κάτι έτοιμο ή εύκολο από την αρχή. Είναι ένα κρασί που απαιτεί χρόνο για να ωριμάσει, να μαλακώσει τις «γωνίες» του και να αποκαλύψει το βάθος του. Πιστεύω ότι η πραγματική αγάπη —είτε είναι σε μια φιλία είτε σε μια οικογένεια— είναι σαν αυτό το κρασί: μια σχέση που χτίζεται αργά, αποκτά δομή και γίνεται καλύτερη και πιο πολύτιμη όσο περνάνε τα χρόνια.

Για μένα η αγάπη δεν είναι μια «μαγική» συνταγή που υπάρχει από μόνη της, ούτε είναι δεδομένη επειδή υπάρχει δεσμός αίματος ή μια ερωτική έλξη. Έχω μάθει από τη ζωή μου να μην πιστεύω σε τίποτα «τυφλά».Θεωρώ ότι η αγάπη είναι ένα στοίχημα χρόνου. 

Μπορεί να προκύψει ανάμεσα σε έναν γονιό και ένα παιδί, αλλά μπορεί και όχι. Μπορεί να γεννηθεί μέσα από έναν έρωτα ή μια βαθιά φιλία, αλλά τίποτα δεν είναι εγγυημένο. Για μένα, η αγάπη είναι η εξαίρεση που χτίζεται, όχι ο κανόνας που μας χαρίζεται.

Ερώτηση: Ξέρω ότι η Πηνελόπη δεν ασχολείται μόνο με το barderding αλλα και με άλλα ενδιαφέροντα, θέλω να μου πείς πως τα συνδυάζεις αρμονικά όλα μεταξύ τους; 

Πηνελόπη Σταματάκου: Η ζωή μου είναι μια παράσταση σε τρεις πράξεις, όπου η υποκριτική, η γυμναστική και το bartending συνθέτουν το πιο αυθεντικό μου σενάριο. 

Πάντα πίστευα πως η αρμονία δεν βρίσκεται στη στασιμότητα, αλλά στη διαρκή κίνηση του σώματος και της ψυχής.Η υποκριτική μου έμαθε να "διαβάζω" τις σιωπές και τα βλέμματα των ανθρώπων απέναντί μου. 

Κάθε βράδυ πίσω από την μπάρα είναι ένας ρόλος· όχι για να υποδυθώ κάτι ξένο, αλλά για να συνδεθώ, να αφηγηθώ μια ιστορία μέσα από ένα cocktail και να δημιουργήσω μια ατμόσφαιρα που θα μείνει αξέχαστη. 

Το μπαρ είναι η δική μου σκηνή, ένας χώρος όπου η επικοινωνία γίνεται τέχνη.Από την άλλη, η γυμναστική είναι η γείωσή μου, η πειθαρχία που κρατά το πνεύμα μου σε εγρήγορση. Μου χάρισε την αντοχή και την εσωτερική ισορροπία που απαιτεί η ένταση της δουλειάς μου, θυμίζοντάς μου πως για να προσφέρεις ενέργεια στους άλλους, πρέπει πρώτα να την έχεις καλλιεργήσει μέσα σου.Όλα αυτά τα κομμάτια ενώνονται αρμονικά πίσω από το μπαρ . 

Εκεί, η εκφραστικότητα του θεάτρου, η δύναμη της άσκησης και η φινέτσα ενός ποτού γίνονται ένα. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς πως είτε ερμηνεύεις έναν ρόλο, είτε δοκιμάζεις τα όρια του σώματός σου, είτε αναμιγνύεις τα αρώματα του κήπου σε ένα ποτήρι, ο στόχος είναι ο ίδιος: η αναζήτηση της ομορφιάς και της απόλυτης ισορροπίας σε ό,τι κάνεις.

Κλείνοντας τη συζήτησή μας, η Πηνελόπη Σταματάκου μας αφήνει με μια γεύση τόσο γεμάτη και στιβαρή όσο το αγαπημένο της Cabernet, η ίδια παραμένει η ζωντανή απόδειξη πως ένας bartender δεν κρίνεται μόνο από την ακρίβεια της μεζούρας, αλλά από το μέγεθος της καρδιάς του.

Καθώς τα φώτα χαμηλώνουν και το τελευταίο ποτήρι ακουμπά στο μπαρ, οι ιστορίες της συνεχίζουν να ηχούν, θυμίζοντάς μας πως η αληθινή φιλοξενία είναι μια τέχνη που θέλει δύναμη, ισορροπία και πάνω απ' όλα, αγάπη. Γιατί, όπως λέει και η ίδια, είτε πρόκειται για ένα ποτό είτε για μια ζωή, το μυστικό κρύβεται πάντα στο σωστό «πάντρεμα» των υλικών.